Το Εθνικό μας Σύνταγμα προβλέπει το δικαίωμα ακρόασης κάθε πολίτη ενώπιον του αρμόδιου Δικαστηρίου. Δηλαδή κάθε πολίτης έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί σε αυτά να αναπτύξει τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή τα συμφέροντά του. 

Η μη ανταπόκριση όμως των δικαστικών αρχών στις επιταγές του Έλληνα συνταγματικού νομοθέτη, αλλά και στις προσδοκίες του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού, λόγω υπερβολικής καθυστέρησης έκδοσης αποφάσεων, με μέσο όρο κατά κανόνα ολοκλήρωσης μίας υπόθεσης τα 5-6 χρόνια, παρακώλυσε την ικανοποίηση των δικαιωμάτων όσων πολιτών προσφεύγουν στη δικαιοσύνη με την προσδοκία να δικαιωθούν σύντομα και οδήγησε στη θέσπιση ειδικού νόμου (4055/2012) για τη δίκαιη και εύλογη διάρκεια της διοικητικής δίκης, παρέχοντας στους διαδίκους το δικαίωμα να αιτηθούν αποζημίωση για την ηθική βλάβη που υφίστανται λόγω της καθυστέρησης αυτής και της συνακόλουθης αγωνίας και ανασφάλειας που βιώνουν. 

Ειδικότερα, το δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε μία δίκαιη και έντιμη δίκη που διεξάγεται δημόσια και μέσα σε λογική προθεσμία, κατοχυρώνεται τόσο στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο 6§1 ΕΣΔΑ), όσο και στα άρθρα 53 και 58 του πρόσφατου ελληνικού νόμου 4055/2012, με τον οποίο θεσπίσθηκαν διατάξεις για την κατoχύρωση της δίκαιης και ταχύτερης δίκης. Μέχρι και πριν τη θέσπιση του νόμου αυτού, οι Έλληνες πολίτες προσέφευγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όταν η ελληνική Δικαιοσύνη καθυστερούσε έντονα στην έκδοση απόφασης.

Μάλιστα οι καταδίκες της χώρας μας από το Δικαστήρια του Στρασβούργου για καθυστερήσεις στην έκδοση αποφάσεων είναι πολλές. Σε αυτόν τον τελευταίο νόμο (4055/2012) προβλέπεται και ένα νέο για την Ελλάδα ένδικο βοήθημα: η αίτηση για αποζημίωση λόγω ηθικής βλάβης, η οποία προκλήθηκε λόγω υπέρβασης της εύλογης διάρκειας της διοικητικής δίκης. Η αίτηση στρέφεται κατά του Ελληνικού Δημοσίου, εκπροσωπούμενο από τον Υπουργό Οικονομικών. Έχει λοιπόν συμβεί το εξής οξύμωρο: Τα αρμόδια ελληνικά Δικαστήρια «τιμωρούν τον εαυτό τους» για την καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις συζήτησης των ανωτέρω αιτήσεων ικανοποίησης λόγω υπέρβασης της εύλογης διάρκειας της δίκης, δίκασαν συντομότατα και εξέδωσαν αποφάσεις σε χρόνο ρεκόρ (σε λιγότερο από ένα μήνα από τη συζήτηση της υπόθεσης). 

Έστω κι έτσι η ταλαιπωρημένη μας δικαιοσύνη βελτιώνεται και αν ο τρόπος είναι το … αυτομαστίγωμα, μήπως να το επεκτείνουμε και στους υπόλοιπους κλάδους δικαίου;