Η επισφράγιση της διαγραφής των δανείων και η ταυτόχρονη προστασία της κύριας κατοικίας ανέργου δανειολήπτη και της οικογένειάς του με τον ορισμό μηδενικών δόσεων, αποτελεί πάντα ένα δύσκολο στοίχημα που συνοδεύεται και από έντονα συναισθήματα για εμάς τους νομικούς παραστάτες, κάθε φορά που γίνεται πραγματικότητα.

Η απόδειξη της αδυναμίας εκπλήρωσης των δανειακών υποχρεώσεων περνάει από στενωπούς και απαιτεί «χειρουργικές» κινήσεις.

Στην προκειμένη περίπτωση δανειολήπτης που έλαβε στεγαστικό δάνειο 250.000 για την αγορά κύριας κατοικίας για εκείνον και την τετραμελή οικογένειά του, έμεινε στη συνέχεια άνεργος και έπρεπε να πείσει τον δικαστή ότι αδυνατεί να βρει άλλη εργασία ενώ είναι σε ηλικία προς τούτο. Με στατιστικά στοιχεία ανεργίας και πραγματικά παραδείγματα για την κατάσταση της αγοράς τελικά έγινε δεκτός ο ισχυρισμός μας ως πραγματικός.