Επειδή δυστυχώς ο διάβολος βρίσκεται στις λεπτομέρειες και την αρχή αυτή την εφαρμόζουν με … phd οι νομοθέτες μας, ας είμαστε σε επαγρύπνηση για τις διατάξεις που «περνάνε» με κατεπείγουσες διαδικασίες και κυρίως αυτές που εμφανίζονται στα νομοσχέδια την … τελευταία στιγμή.

Για να μην παρεξηγηθώ, παρακαλώ σημειώστε ότι η μεθοδολογία αυτή δεν έχει πολιτικό χρώμα. Τη γνωρίζουν … όλες οι πολιτικές παρατάξεις που έχουν κληθεί να κυβερνήσουν και εξασκούνται στην τέχνη αυτή όσοι θεωρούν ότι υπάρχει έστω πιθανότητα κάποια στιγμή να «απλώσουν χέρι» στη νομοθετική εξουσία.

Στο προκείμενο λοιπόν και ο λόγος για τη διενέργεια των πλειστηριασμών ακινήτων. Θα έρθει η στιγμή που οι διατάξεις που διέπουν τους πλειστηριασμούς θα μας απασχολήσουν έντονα. Και η στιγμή αυτή είναι η έναρξη και μεθόδευση των πλειστηριασμών των άτυχων δανειοληπτών, που τόσο καιρό αποτελεί στοιχείο πολιτικής διαπραγμάτευσης ή τουλάχιστον έτσι μας λένε. Τότε είναι που θα διαπιστώσουμε ότι η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας δεν γίνεται απαραίτητα και μόνο με την έναρξη των πλειστηριασμών, που ούτως ή άλλως έχουν δικαίωμα να διενεργούν τα πιστωτικά ιδρύματα και απλώς βρίσκονται σε ύπνωση τη δεδομένη στιγμή.

Η βασική φαλκίδευση της νομιμότητας λαμβάνει χώρα με τις επιμέρους διατάξεις που θα οριοθετούν τη διαδικασία διενέργειας των πλειστηριασμών ακινήτων τόσο των επιχειρήσεων, όσο και των απλών ιδιωτών δανειοληπτών (προς το παρόν με ακίνητα αντικειμενικής αξίας άνω των 140.000 €).Διότι τα τραπεζικά ιδρύματα έχουν ήδη σπεύσει να θωρακίσουν τα δικαιώματά τους έναντι του δημοσίου και των εργαζομένων, λαμβάνοντας προνομιακή κατάταξη στον πίνακα των πιστωτών. Με απλά λόγια: ενώ πριν την αλλαγή του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (πλέον ΚΠολΔ) (δηλ. των διατάξεων που περιγράφουν τη διαδικασία του πλειστηριασμού στην προκειμένη περίπτωση), αν μία υπερδανεισμένη επιχείρηση που δεν μπορούσε να πληρώσει τις υποχρεώσεις της σε δημόσιο, εργαζόμενους, προμηθευτές και τράπεζες, αναγκαζόταν να υποστεί την εκπλειστηρίαση ενός ακινήτου της, είχε τουλάχιστον την παρηγοριά ότι προνομιακά (πρώτα) θα ικανοποιούνταν το δημόσιο και οι εργαζόμενοι, που άλλωστε αποτελούν και τον κύριο όγκο των ποινικοποιημένων οφειλών (περισσότερες λεπτομέρειες για τη σειρά κατάταξης των δανειστών σε ειδικό άρθρο). Αν έμενε υπόλοιπο από το ποσό που θα πρόσφερε ο υπερθεματιστής του πλειστηριασμού, θα μοιραζόταν στους υπόλοιπους δανειστές μεταξύ των οποίων και οι τράπεζες. Με την αλλαγή του ΚΠολΔ η τράπεζες θα ικανοποιούνται προνομιακά (με συγκεκριμένα ποσοστά που επίσης θα αναλύσουμε σε ειδικό άρθρο) ακόμα και έναντι των εργαζομένων, αφήνοντας τον ατυχή επιχειρηματία με τη βάσανο των ποινικών δικαστηρίων για μη καταβολή δεδουλευμένων κ.α.

Σε αυτό το πνεύμα είναι και η διάταξη που πυροδότησε το σχολιασμό μας, ως εξής: για να βγει ένα ακίνητο στον πλειστηριασμό θα πρέπει να προσδιοριστεί η αξία του και εξ αυτού η πρώτη τιμή προσφοράς. Από την πρώτη Ιουνίου λοιπόν του τρέχοντος έτους (μήπως ετοιμάζονται να ξεκινήσουν την εκποίηση των ακινήτων όσων οφείλουν;), με το Προεδρικό Διάταγμα 59 της 27 Μαΐου (το οποίο ειρήσθω εν παρρόδω πέρασε σχεδόν … αθόρυβα Παρασκευή απόγευμα από τη Βουλή μας) την αξία του ακινήτου θα την προσδιορίζει ο Δικαστικός Επιμελητής που θα διενεργεί την κατάσχεση του ακινήτου με τη βοήθεια ενός πιστοποιημένου εκτιμητή που κατά την κρίση του θα εκτιμά την εμπορική αξία του ακινήτου.

Ως εδώ καλά. Ο Δικαστικός Επιμελητής θεωρείται δημόσιος λειτουργός που συμμετέχει στην όλη διαδικασία και ο εκτιμητής θα είναι πιστοποιημένος από το κράτος για να διασφαλίζεται η εγκυρότητα της εκτίμησής του…

Με μία βασική λεπτομέρεια (εξ ου και ο διάβολος): ο Δικαστικός Επιμελητής και ο πιστοποιημένος εκτιμητής «προσλαμβάνεται» από τον δανειστή (την Τράπεζα για την περίπτωση των δανειοληπτών). Επιπλέον για την αμοιβή τους υπεύθυνος είναι ο επισπεύδων τον πλειστηριασμό. Δηλαδή ο δανειστής. Πάλι η τράπεζα…

Φαντάζομαι ανακύπτει και σε σας η ερώτηση για το ρόλο τουλάχιστον του πιστοποιημένου εκτιμητή: δεν θα εκτιμήσει το ακίνητο στην τιμή που θα του … «ορίσει» ο «εργοδότης» του; Αποτέλεσμα; Οι τράπεζες θα έχουν τη δυνατότητα να βγάλουν στον πλειστηριασμό τα ακίνητα των πελατών τους, που κάποτε τους παρακαλούσαν να τους δώσουν δάνειο, σε πολύ χαμηλή τιμή εκκίνησης, όπως θα την «ορίσει» ο εκτιμητής (σημ.: τιμή αναφοράς πλέον αποτελεί η εμπορική αξία του ακινήτου και όχι η αντικειμενική – άλλη μία αλλαγή του ΚΠολΔ), και να έρχονται στα χέρια εταιρειών συμφερόντων τους (που ήδη συστήνουν για το σκοπό αυτό) για ένα κομμάτι ψωμί.

Κερασάκι στην τούρτα; Η δαπάνη του εκτιμητή εν τέλει θα θεωρείται έξοδο που θα αφαιρείται προνομιακά από το ποσό που θα προσφέρει ο υπερθεματιστής. Εν τέλει δηλαδή ο ίδιος ο δανειολήπτης θα πληρώνει τον πιστοποιημένο εκτιμητή όπως ρητά ορίζει το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα.